.. En toen

Zat ik weer even een tijdje in Nederland..

En dat was Zuid-Sudan alweer..

Als ik dit typ zit ik in het laatste stuk van mijn vlucht van Nairobi naar Monrovia, de afgelopen tijd is voorbij gevlogen dus tijd om jullie even bij te praten.

Yei

Ik heb de afgelopen maand van eind maart tot eind april in Yei, Zuid-Sudan gewerkt. Ik werd daar heen gestuurd om wat personele onderbezetting op te vangen. Voor mijzelf was het natuurlijk een mooi avontuur om weer een nieuw land te zien en ook een uitdaging om weer in een nieuwe omgeving te werken. De grootste klus die we moesten klaren was het op tijd afsluiten van het eerste kwartaal van dit jaar. Doordat de samenwerking met Sieb, de MGA in Zuid-Sudan erg goed verliep, hebben we het op tijd weten af te krijgen, dus hoofddoel van mn verblijf geslaagd!

De weken in Yei vlogen voorbij, dit kwam met name door de werkdagen die we maakten. Vaak van 8 tot uurtje of 7 op kantoor en ook op de zaterdagen zaten we meestal nog te klussen.  en dat was niet voor de hobby.. Dus weekenden van 1 dag waren wel even wennen voor mij maar daardoor ging de tijd wel erg snel. Verder was de internet verbinding in Yei ook verbazingwekkend goed dus volgens mij heb ik het record skypen  in Yei ook verbroken of in ieder geval dicht genaderd. Het is toch wel heel prettig als je een internet verbinding hebt die dat soort dingen een beetje mogelijk maakt, in Liberia is dat nog helaas nog niet het geval, dus dan moet je het er ook even goed van nemen dacht ik zo.

Eigenlijk heb ik tijdens mn periode in Zuid-Sudan alleen het kantoor en de ZOA compound gezien, veel verder ben ik niet gekomen. Yei zelf stelt namelijk niet veel voor, 2 a 3 restaurants en een lokale markt met vooral veel goedkope spullen zijn een beetje de hoogtepunten van het dorp. Dus daar ben je ook vrij snel op uitgekeken. Voor veldbezoek was helaas erg weinig tijd dus dat is er niet van gekomen. De expat community was de laatste tijd ook nog eens flink gekrompen dus dat zorgde voor een meer dan overdadige rust in het dorp..
Met de compound is overigens weinig mis, er is ruimte genoeg en faciliteiten als betrouwbare elektriciteit en internet waren aanwezig, en dat is niet bepaald standaard hier in Afrika..

De openlucht douche was de eerste keer wel een attractie, ma dat went ook snel en er kwam zelfs warm water uit.. pure verwennerij!

Avondjes uit eten, Ethiopisch of Fish and chips, waren de hoogtepunten van de week, maar absoluut gezellig. Zeker toen Kevin, Country Director, zich ook weer meldde in Zuid-Sudan en de nodige verhalen meenam, hebben we dr nog wat vermakelijke avondjes van gemaakt.

Kenia

Na een maand hard werken en veel van hetzelfde was ik wel toe aan wat afwisseling, dus heb ik een klein weekje vakantie gekregen, die ik in Kenia heb gespendeerd aangezien dat toch op de route lag. Na vorige week woensdag uitgezwaaid te zijn in Yei, heb ik nog een dagje in Juba gezeten omdat ik vanaf daar zou vertrekken richting Nairobi op de vrijdag. Nog even snel een rondje Juba gedaan, was wel iets meer en beter ontwikkeld als Yei, maar toch ook vrij weinig te doen en te zien.
Toen ik de vrijdag aankwam in Nairobi regende het, aangezien ik daar niet zo’n trek ik in had, heb ik 2u later een vlucht naar Mombasa gepakt om even wat strand te aanschouwen. Bleek geen slechte keus, erg witte stranden en een blauw zeetje. Gewoon echt zo’n strand waar je van die reclame folder foto’s kan maken, dus dat heb ik ook gedaan toen..

Maandagmorgen heb ik Mombasa weer gedag gezegd om nog even wat rond te kijken in Nairobi. Die maandag heb ik verder niet veel meer gedaan. Maar dinsdag even het centrum in geweest om wat foto’s te schieten en wat soevenirs te kopen. S’middags richting Nairobi National Park gegaan om nog  wat wildlife te spotten. S’avond bij het wereldberoemde Carnivore de nodige kilo’s vlees weggewerkt, ondermeer krokodil en struisvogel. Woensdagochtend ben ik  vroeg vertrokken uit hotel voor terugvlucht naar Monrovia. Maar moraal van dit verhaal voor mij, vakanties in je eentje zijn niet voor mij weggelegd.

Ik ga nu bijna landen dus tot de volgende keer weer!

Adios, David

P.s. volgende keer een verrassing, beloofd!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Nog geen heimwee … en op naar Zuid-Sudan!

Ik zit op de veranda van het Airport Guest House in Entebbe als ik dit schrijf. Ik vind me zelf terug in relaxfauteuille met uitzicht op Victoria Lake en een ondergaande zon. Niet vervelend dus. De afgelopen weken zijn nog al snel gegaan dus tijd om jullie even bij te praten.

Het eerste deel van deze titel slaat eigenlijk op de laatste weken in Monrovia, maar door dat ik er niet aan toe gekomen ben om daar een blog over te schrijven, heb ik de titel wat verlengd. Dat wil zeggen, jullie krijgen vandaag eigenlijk een dubbele blog. 2 halen, 1 betalen. Over het algemeen hebben de meeste Nederlanders daar weinig problemen mee..

De afgelopen weken in Liberia ben ik vooral druk geweest met m’n werk. Het duurde even voordat ik ingewerkt was, maar nu zit ik er lekker in. De meeste dagen ben ik van 8 tot 6 wel aan de slag om van alles en nog wat te doen, een van de leukste dingen daarbij is het onverwachte wat elke dag weer brengt. Je kan hier nog zoveel plannen er komt altijd wel iets tussen waardoor je planning een deukje oploopt. Maar dat zorgt er dan ook wel weer voor dat het werk hier niet bepaald saai is, en ik vooralsnog elke dag met plezier en veel energie naar kantoor ga. Verder eisen de nodige avondjes uit eten, sporten en ontspannen.. ook nog eens de nodige tijd op, dus dan blijft er af en toe weinig over om aan een blog te schrijven, maar dat zullen jullie ongetwijfeld begrijpen. Ik heb onlangs ook m’n eerste tussentijdse evaluatie gehad, dat is nu ook alweer 3 weken geleden trouwens, maar het was positief dus ik mag hier nog wel even blijven heb ik gehoord.

Een tijdje terug vroeg een vriend van me: En David, ken je heimwee? Toen heb ik eerlijk geantwoord, nee. Natuurlijk mis ik m’n vriendin, familie en vrienden, maar het leven in Monrovia is absoluut niet zo vervelend dat ik op het punt sta om met piepende bandjes en gillende sirenes weer richting Nederland te tuffen. Hmm nee, behalve bovengenoemde personen, mis ik niet veel aan Nederland. Dat ik inmiddels druk ben op werk is natuurlijk een belangrijke factor daarin. Maar ook de kwaliteit van leven hierzo is me erg mee gevallen. Ik kwam met lage verwachtingen hierheen en als het dan toch wel een stukje beter blijkt te zijn, dan ben je misschien sneller tevreden en dat zal ook zeker wel een rol spelen.

Zuid-Sudan

Jaa-aah Zuid-Sudan! Een aantal weken geleden kwam van het hoofdkantoor het verzoek of ik eventueel bereid was om tijdelijke support te verlenen aan het ZOA-programma in Zuid-Sudan. Hier heb ik eigenlijk gelijk ja opgezegd. Toen ik vervolgens me wat in ging lezen over het nieuws aldaar, schrok ik wel even. Maar al snel was duidelijk dat ik niet tussen de vechtende stammen of gewapende rebellen zou terecht komen. Dus heb ik eigenlijk niet echt hoeven twijfelen of het wel veilig genoeg was en dergelijke, maar heb ik vooral uitgekeken naar de kans voor mij om weer een nieuwe omgeving en een nieuw land (niet alleen nieuw voor mij, maar bestaat ook pas sinds juli vorig jaar) een nieuw avontuur aan te gaan.

Inmiddels ben ik dus onderweg. De reis duurt even, 4 dagen, maar dan heb je ook wat (hoop ik). Afgelopen zaterdag ben ik vertrokken vanuit Monrovia, richting Nairobi. Daar moest ik overstappen naar Entebbe. Hier moet ik 2 dagen wachten, aangezien de vlucht van Entebbe naar Yei maar 2x in de week plaatsvindt. Vanmiddag heb ik Kampala nog even bezocht, om even te kijken hoe dat er bij ligt. Aardige wereldstad kan ik jullie melden. Foto’s volgen wellicht later. Morgenvroeg vlieg ik dan eindelijk naar Yei, wat een groot dorp te noemen is heb ik gehoord. Daar bevindt zich ook het ZOA-kantoor dus het reizen zit er dan weer even op, en kunnen we aan de slag! Het is de bedoeling dat ik eind April dan weer terug ben in Liberia…

Voor het geval het nog niet duidelijk was, ik vermaak me wel!

Adios

Een filmpie kijken…

Wow, alweer 2 weken geleden dat ik jullie wat geschreven heb. Tijd gaat hier ook snel voorbij…

Vandaag iets wat eigenlijk in het verlengde ligt van mijn vorige blog, daar ik had het over verschillen in perspectief. Dat ging toen niet direct over mijn eigen perspectief of hoe dat beïnvloedt wordt door de omgeving hier, en daar wil ik deze keer wel f wat over vertellen.

Ik zat afgelopen week namelijk een filmpie te kijken, nouja op zich niks bijzonders denk je dan. Het was de film ‘Blood Diamond’, de meesten van jullie zullen die film weleens gezien hebben denk ik. (Anders na het lezen van deze blog zeker een keer kijken). Het gaat over de smokkel van zogenaamde ‘bloeddiamanten’ vanuit Sierra Leone via Liberia naar de rest van de wereld. Er wordt uitgelegd waarom deze diamanten precies de naam van ‘bloeddiamanten’ dragen. Daarnaast wordt het type oorlogsvoering van groepen rebellen versus overheid en samenleving, wat veel in Afrika voorkomt, in beeld gebracht. Nu heb ik die film een aantal jaar geleden in Nederland ook gekeken en toen vond ik het wel een indrukwekkend verhaal, maar het bleef toch een film die je een keer kijkt en weer in de kast legt. Het bleef een ver-van-mijn-bed-verhaal.

Dat was deze keer wel anders! Ik zal jullie vertellen, ik heb de film niet eens af kunnen kijken. Na 3 kwartier heb ik hem uitgezet. Was gewoon te heftig!

Het meest aangrijpende waren de kindsoldaten. Dat vond ik de eerste keer ook wel erg om te zien, maar als je hier woont en leeft dan kijk je daar door een hele andere bril naar. Ik kom hier elke dag op straat en in m’n werk jongeren tegen waar je een bepaalde pijn, of agressie, of verdriet in hun ogen ziet. Het is moeilijk te omschrijven wat voor gevoel je daarbij krijgt en het zal jullie misschien ook niet zo veel zeggen. Maar het is dus tegen die achtergrond waarmee je naar die kindsoldaten kijkt en doordat je die vertaalslag maakt van die kinderen die je hier ziet en die kinderen die je op het beeld met machinegeweren aan de gang ziet, wat het zo erg heftig maakt.

Vrij aan het begin van de film zit er een scene over het afhakken van handen en benen.  Er wordt in beeld gebracht hoe dat ongeveer in z’n werk ging, “Long sleeves or short sleeves?”. Die vraag krijgt hier een andere dimensie. Ik zie namelijk dagelijks op straat, mensen op krukken omdat hun been is afgehakt, mensen met stompjes omdat hun handen zijn afgehakt, mensen in rolstoelen omdat hun benen zijn vermikt. Het begint ineens te leven, het wordt echt, en dan komen zulke beelden opeens zo anders binnen.

Hierdoor werd ik mezelf ook wel bewust van de verandering in mijn eigen perspectief. De omgeving waar je in zit heeft een duidelijke impact op de manier waarop je naar dingen kijkt en hoe je dingen beleeft. Je echt verplaatsen in de problematiek of achtergrond van andere mensen, echt in hun schoenen gaan staan, is toch minder makkelijk dan het misschien klinkt.

Het kijken van zo’n film verteld je wel weer meer over de geschiedenis en achtergrond van de mensen die hier leven. Het geeft je een beetje een beeld en gevoel bij de dingen die hun hebben meegemaakt. Je weet niet wat voor herinneringen iemand met zich mee draagt, wat iemand heeft meegemaakt. Die achtergrond info neem  je dan weer mee in je werk en in je interactie met andere mensen. Je probeert mensen te behandelen met een bepaalde voorzichtigheid en tact, zodat je beter kan begrijpen waarom iemand ineens heel boos wordt of heftig reageert. Luisteren om te begrijpen, in plaats van luisteren om te antwoorden en je eigen perspectief te projecteren, is een eigenschap die ik hier volop kan trainen..

Vanwege het emotioneel zwaarlijvige karakter van mijn afgelopen 2 blogs, zal ik de volgende keer wat luchtigers posten, beloofd!

Perspectief

Vandaag ben ik precies een maand in Liberia, genoeg reden om weer even wat van me te laten horen dus. Daar zijn sowieso wel genoeg redenen voor, maar om het dan weer even op papier te zetten daar is wel wat motivatie voor nodig, en die heb ik uitgerekend vandaag gevonden..

Ik wil met jullie iets delen over perspectief. Niet perse over de betekenis van dit woord, maar wel over de verschillen in perspectief die ik hier tegenkom.

Ik ben de afgelopen week diverse keren het binnenland in geweest om de verschillende projecten van ZOA die hier lopen op uitvoerend niveau in gang te zien en wat meer informatie te krijgen over de situatie en de leefomgeving van de gemeenschappen in het binnenland en de uiteindelijke targetgroep van onze projecten, de zogenaamde ‘beneficiaries’. De eerste keer dat je in zo’n gemeenschap of dorpje in het binnenland terecht komt is zo onwerkelijk. We kennen allemaal de verhalen over zulke dorpjes, we kennen allemaal de foto’s van arme kindjes met dikke buikjes en van de krottige huisjes. Waarom is het dan toch zo schokkend om daar rond te lopen?

Ik ga een poging wagen om het te beschrijven. Het begint denk ik al met de weg die je moet afleggen om zo’n dorpje te bereiken. De term binnenland of platteland heeft hier een iets andere lading dan die wij in Nederland kennen. Als je in Nederland in een stad opgroeit, dan wordt de rest van Nederland, buiten de randstad, al snel als platteland aangeduid. Als je in een dorp opgroeit, dan worden de boerderijen buiten de dorpsgrenzen vaak als platteland aangeduid. Maar de term binnenland zou je hier misschien beter kunnen omschrijven als ‘buiten-het-land’. Die gemeenschappen zijn namelijk zo afgesloten van de rest van het land, dat kunnen wij ons gewoon niet voorstellen. De belangrijkste oorzaak daarvan is de gebrekkige infrastructuur buiten de steden en de hoofdwegen om, want die infrastructuur is van een zeer laag niveau of ontbreekt simpelweg volledig. Daardoor komen de meeste mensen uit zo’n gemeenschap ook niet buiten hun leefgebied en lijkt de afstand tot de ‘bewoonde’ wereld heel erg ver vanuit zo’n dorpje. Terwijl de afstand in kilometers helemaal niet zo ver is. Dit zorgt er dus voor dat de leefwereld van die gemeenschappen zeer beperkt is. Alleen sommige oudere mensen zijn soms in de hoofdstad of wat meer bewoond gebied geweest, maar het grootste gedeelte gewoon nog nooit. Dat is echt bizar om te zien, dat er anno 2012 nog mensen zijn die zo primitief leven en dat de ontwikkeling hier zo heeft stil gestaan.

De foto’s worden beelden, bewegende beelden, oftewel realiteit. De verhalen, worden gesprekken oftewel mensen. Het wordt echt. Ik sta er ineens middenin en terwijl ik om heen kijk besef ik het: dit is het. Dit leven, deze omgeving dat is de realiteit voor deze mensen. Alleen deze realiteit staat zover bij ons vandaan, dit perspectief biedt zo ongelofelijk veel minder kansen dan wij ooit gehad hebben. Ik probeer de situatie te doorgronden en de problematiek te begrijpen, maar deze standaard van leven staat zover bij ons vandaan, dat het niet direct doordringt en dat ik nu nog steeds veel moeite moet doen om het onder woorden te brengen.

Standaarden en faciliteiten die wij als normaal beschouwen ontbreken hier grotendeels.  Dingen als lezen en schrijven kunnen de meesten niet, laat staan dat ze weten hoe een computer werkt.  Van banen hebben ze hier nog nooit gehoord of kunnen ze alleen dromen, er is geen elektriciteit, geen stromend water, geen kranten, geen boeken. Deze mensen leven  gewoon nog van de natuur, het voelt alsof het leven hier wordt uitgekleed tot de absolute basis: overleven.

Het schrijnende is dat ik weet dat ik straks weer terug ga naar de ‘bewoonde wereld’, naar een huis met een douche en bed om in te slapen. Maar zij blijven hier. En dat zorgt er ook voor dat het heel lastig blijft om je echt te verplaatsen in hun schoenen, in hun wereld en in de problematiek die hier speelt.

Zodra je meer leert, ziet en ervaart hoe die leefomgeving van die mensen eruit ziet en waar die uit bestaat, zie je eigen leefomgeving ook weer in een ander perspectief. Ik ga hier nu geen pleidooi beginnen over dat we het leven, de faciliteiten, en de mogelijkheden in Nederland meer of anders moeten gaan waarderen, maar dat wij de wereld en het leven vanuit een bepaald perspectief zien dat absoluut geen gemeengoed is voor de meeste mensen hierzo is geen nieuws. Het lijkt alleen pas echt door te dringen als je er echt middenin staat en onderdeel vanuit maakt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik hoop dat ik een beetje heb duidelijk kunnen maken hoe onwerkelijk, en daarmee ook schokkend, de realiteit er hier voor veel mensen uitziet en ik hoop dat ik met dit verhaal over perspectief ook iets heb toegevoegd aan jullie perspectief.

Contrast..

Ik zit vandaag zo’n anderhalve week in Liberia, tijd voor een eerste terugblik.

M’n eerste tijd hier is me eigenlijk heel erg mee gevallen, dat komt vooral doordat ik me van te voren op zo’n beetje het ergste voorbereidt had, maar dat blijkt aardig mee te vallen (tot nu toe), dus dan ben je positief. En een beetje positiviteit is toch wel fijn als je zover van je geliefde(n) en van je vertrouwde wereldje weg zit…  Met name qua veiligheid is het me alles meegevallen, je kan hier overdag gewoon over straat met je laptopje onder je arm, zonder lastig gevallen te worden.  S’avonds wordt het niet aangeraden om over straat te gaan, dat heeft mede te maken met het gebrek aan straatverlichting waardoor de kans op beroving nogal groot is, dat dan weer wel. Daarnaast is het voor mij persoonlijk ook niet toegestaan om me s’avonds op straat op te houden in verband met het lokale veiligheidsbeleid van de ZOA.

Wat me vooral verrast heeft aan het leven hierzo, is het contrast in de manier van leven. Dit zie je terug in het straatbeeld, maar ook aan de huizen, de winkels en gehele infrastructuur. Als je hier over de weg rijdt, kom je van de meest luxe auto’s tot de meest afgepeigerde wrakken tegen. Je boodschappen kun je hier doen in beveiligde en ge-airconditioneerde supermarkten waar je gewoon alle westerse producten kan kopen die je maar kan bedenken. Je kunt ook naar de lokale winkels gaat die vaak gehuisvest zijn in een houten gevalletjes met wat zinkplaten erop waar je meestal 10 of 20 producten kan krijgen. Als je hier door de stad rijdt zie je huizen en appartementen die voldoen aan westerse standaarden, waar met name de expats in wonen. En je ziet de zeer gebrekkige huisjes waar de lokale bevolking in woont. Dat arm en rijkdom hier door elkaar en met elkaar samenleeft levert een apart, divers en contrasterend straatbeeld op.

Zo is het eigenlijk ook in het dagelijks leven. Je kan hier zo westers leven als je wil, er zijn hier restaurants en hotels die alleen zijn te betalen voor de expats en de rijkere elite van de bevolking, de lokale Jan modaal zie je daar niet, want die kunnen zich dat niet veroorloven. Daarmee is een schrijnende cultuur gecreëerd van arm en rijk naast elkaar.

Vanuit andere invalshoeken en oogpunten zijn hier nog veel meer contrasten en opmerkelijkheden aan te stippen over Liberia. Zo is het haast ongelofelijk dat zo’n groot gedeelte van de bevolking hier werkeloos is. Dit land heeft met gemak de natuurlijke bronnen en de potentie om een middel-inkomensland te zijn, het klimaat is hier zeer gunstig om wat voor soort groente of fruit dan ook maar te verbouwen. Daarnaast zijn er  grondstoffen als ijzererts, goud en diamanten ruim voorradig. De natuurlijk bronnen worden echter met name door buitenlandse commerciële bedrijven geëxploiteerd en deze zorgen ervoor dat de grondstoffen direct uit het land worden geëxporteerd en waar deze bedrijven dan de waarde toevoegen in eigen land. Daarin is nog een grote slag te maken voor dit land om naar een waarde-toevoegende economie te groeien, in plaats van te dienen als gemakkelijke voorraad voor grondstoffen. Want hierdoor blijft de verdeling van arm en rijk in stand tussen Afrika en het Westen (en ook steeds meer het Oosten), terwijl dat in schril contrast staat met de natuurlijk bronnen en mogelijkheden die de continenten bevatten.

Al met al genoeg contrasten in dit bijzondere land,  waar je elke keer weer je ogen uitkijkt als je over straat loopt..

Geland..

Ik ben gister aangekomen op Roberts International Airport. Ik vloog om 12 uur s’middags vanaf Brussel met een directe vlucht naar Monrovia. Tijdens de vlucht, van bijna 7 uur, was het mooi om de verschillen te zien tussen, eerst Europa, toen stuk Sahara en daarna de West-kust van Afrika. De overgang van de dorre woestijn naar het groene en dichtbegroeide West-Afrika is gaaf om te zien. 

Rond kwart over 6 (lokale tijd hier) kwam ik het vliegtuig uit en zag ik nog net de zon onder gaan. Op de temperatuur had dit echter geen invloed, want die bleek constant op zo’n 33 graden te liggen, een warm welkom dus..
Vervolgens moest ik door de paspoortcontrole om daarna mijn bagage te kunnen verzamelen. Dit werd mijn eerste ervaring met Afrikaanse chaos, een snel draaiende loopband die veelste kort was om alle koffers op kwijt te kunnen en een ruimte die veel te klein was om met een heel vliegtuig je bagage op te wachten. Je zult begrijpen dat dit ook invloed had op de temperatuur, die lag daar op zo’n 40 graden.
Na wat rondkijken lukte me het om samen met een koffer sjouwer alle koffers mee te slepen naar de bagage controle, die soepel verliep.
Ik werd daarna door een andere trainee van de ZOA, Carolien, opgepikt van het vliegveld en getransporteerd naar het huis waar ik de komende tijd ga wonen. 
Ik heb het getroffen met het huis waar ik woon, ik deel een grote woonkamer met 3 huisgenoten, daarnaast delen we ook nog een groot balkon en een badkamer. Het huis is voorzien van stromend water en elektriciteit dus dat is wel prettig.
Rond een uur of 12 kon ik op m’n bed gaan liggen, als laatste mijn klamboe opgehangen en nog even de douche getest. Volgens mij ben ik nog nooit zo blij geweest met een koude douche, dat is hier eerder luxe dan een gebrek te noemen.
Vanmorgen werd ik vroeg wakker van zingende kinderen die naar de school onder ons appartement gaan. Inmiddels begin ik een beetje te wennen aan de warmte en begint het een beetje te landen dat ik nu echt in Afrika zit..

Groeten uit Liberia